به منظور اندازه گیری خواص مهم مکانیکی چوب گونه ممرز Carpinus betulus L. در ناحیه ویسر، با رعایت اصول آیین نامه D-143 استاندارد ASTM برای آزمایش نمونه های کوچک و سالم جور از این گونه در منطقه ویسر از سه درخت نمونه به طور تصادفی، نمونه برداری و خواص مکانیکی آن در دو حالت سبز و خشک اندازه گیری گردید. اثر ارتفاع، جهات جغرافیایی و میزان رطوبت چوب، در نمونه های آزمایشی بوسیله تجزیه واریانس و آزمون F معین و جهت تعیین بهترین نمونه ها، گروه بندی دانکن در دو سطح 5% و 1% انجام گرفت. نتایج این بررسی نشان دهنده آن است که در این رویشگاه از نظر خواص مکانیکی، در جهات مختلف جغرافیایی و نیز ارتفاعات مختلف تنه از سطح زمین می توان از تفاوت های موجود چشم پوشی نمود. بررسی میانگین های بدست آمده نشان می دهد که اثر رطوبت به رغم اکثر موارد، در مورد مقاومت در برابر ضربه چوب بسیار ناچیز و در حد صفر است. همچنین سختی چوب در جهات جانبی و انتهایی در حالت سبز تفاوت چندانی ندارند در حالیکه بعد از خشک شدن سبب برتری سختی سطح عرضی به میزان 30% می گردد. اثر رطوبت در مقاومت به کشش عمود بر الیاف نیز در حد بسیار ناچیزی قرار دارد. تغییرات خواص مورد بررسی در طول تنه درخت و در دو حالت سبز و خشک در جدول ها و نمودارهای شماره 15-1 نشان داده شده است.

سابقه و هدف علی رغم پتانسیل های کاربردی بالای الیاف و کاغذهای سلولزی سوپرپارامغناطیس، آب دوستی سلولز و عدم پایداری ابعادی ناشی از آن و نیز افت قابل توجه استحکام کششی در نتیجه حضور نانوذرات مغناطیسی در سطح الیاف، کاربرد این دسته از مواد عمل گرا محدود شده است. این مطالعه با هدف بررسی امکان آغشته سازی کاغذهای سلولزی-سوپرپارامغناطیس با رزین اپوکسی و بهبود رفتارهای فیزیکی-مکانیکی با تبدیل آنها به نانوکامپوزیت انجام شد. مواد و روش ها در این مطالعه، از فرایند سنتز درجای نانوذرات مگنتیت (Fe3O4) بر روی الیاف سلولزی خمیر شیمیایی سوزنی برگان به منظور تهیه الیاف سلولزی سوپرپارامغناطیس استفاده شد. ابتدا سوسپانسیون الیاف سلولزی در آب دو بار تقطیر، با دمای 65 درجه سانتی گراد آماده و سپس کلرید آهن II و III با نسبت 2 به 1 به آن اضافه شدند. الیاف تیمار شده از محلول خارج و پس از آبگیری بلافاصله به محلول 1 مولار هیدروکسید سدیم با دمای 60 درجه ی سانتی گراد منتقل شدند تا فرایند سنتز نانوذرات مغناطیسی تکمیل گردد. الیاف سلولزی-مغناطیسی، پس از شستشو به کاغذ سلولزی-مغناطیسی (MCPap) با گراماژ 60 گرم بر مترمربع تبدیل شدند. با هدف مقایسه، کاغذهایی غیرمغناطیسی (CPap) با گراماژ مشابه تولید شد. کاغذها با رزین اپوکسی دوجزیی اشباع و کامپوزیت کاغذ سلولزی/اپوکسی (EP-CPap) و نانوکامپوزیت کاغذ سلولزی-مغناطیسی/اپوکسی (EP-MCPap) ساخته شدند. آزمون های میکروسکوپی، پراش پرتوایکس، مغناطیس سنجی، تعیین خاکستر، کشش استاتیک، جذب آب و واکشیدگی ضخامت روی آزمونه ها انجام و نتایج مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها ریزنگاره های FESEM، سنتز درجای موفق نانوذرات مغناطیسی کروی بر روی دیواره ی الیاف سلولزی را تایید نمود. نتایج آزمون XRD، VSM نشان از سنتز موفق نانوبلورهای مگنتیت با اندازه قطری حدود 7 نانومتر و رفتار سوپرپارامغناطیس داشت. سهم وزنی نانوذرات مغناطیسی در کاغذ MCPap، حدود 5/14 درصد تعیین شد. نتایج آزمون کشش استاتیک، بهبود کاملا معنادار رفتارهای کششی EP-CPap و EP-MCPap را نسبت به کاغذهای اولیه تایید نمود. همچنین مقاومت کششی حد شکست EP-MCPap نسبت به EP-CPap تفاوت معناداری را نشان نداد، در حالی که کرنش کششی و انرژی حد شکست در EP-MCPap نسبت به EP-CPap به صورت معناداری بیشتر و مدول الاستیسیته آن کوچک تر بود. حداکثر جذب آب و واکشیدگی ضخامت آزمونه ها و نیز سرعت رسیدن به مقادیر حداکثر، در آزمونه های EP-CPap نسبت به EP-MCPap بیشتر بود. نتیجه گیری مقایسه ی میکروسکوپی ساختار کاغذهای CPap و MCPap گویای توسعه بیشتر سطح مشترک مابین الیاف سلولزی در کاغذ CPap بود که این مشاهده به تاثیر حضور نانوذرات مغناطیسی بر روی الیاف کاغذ MCPap و اختلال در توسعه سطح مشترک بین الیاف سلولزی همسایه نسبت داده شد. علی رغم برتری قابل ملاحظه ی مقاومت کششی کاغذ CPap نسبت به کاغذ MCPap، احتمالا به دلیل محدود شدن دسترسی رزین اپوکسی به تمام سطح الیاف در کاغذ CPap، مقاومت کششی نانوکامپوزیت EP-MCPap و کامپوزیت EP-CPap تفاوت معناداری با یکدیگر نداشتند؛ به نظر می رسد برخلاف تاثیر منفی حضور نانوذرات مغناطیسی روی ویژگی های مکانیکی کاغذ MCPap، با توجه به بافت کمتر متراکم این کاغذ، قابلیت نفوذ رزین اپوکسی در آن بهبود یافته و لذا رفتارهای کششی و مقاومت به جذب آب و واکشیدگی ضخامت مطلوب تری در نانوکامپوزیت EP-MCPap مشاهده می گردد. نتایج این مطالعه تایید نمود که اشباع ساختار کاغذهای مغناطیسی با رزین اپوکسی موجب بهبود قابل ملاحظه رفتارهای فیزیکی-مکانیکی و در نتیجه توسعه دامنه ی کاربردی آنها می شود.

در این تحقیق با استفاده از خرده چوب های راش تحت شرایط استفاده از 3 گرادیان رطوبت صفر، 3 و 6 درصد، 2 دمای پرس 165 و 185 درجه سانتیگراد و 2 زمان پرس 3 و 5 دقیقه با هدف بررسی تاثیر شرایط ساخت به ویژه گرادیان رطوبت بر ویژگی های فیزیکی و مکانیکی تخته خرده چوب به ساخت تخته های آزمایشگاهی اقدام گردید. از ترکیب عوامل فوق، 12 تیمار بوجود آمد و برای هر تیمار 3 تخته (تکرار) و در مجموع 36 تخته ساخته شد. ویژگی های فیزیکی و مکانیکی تخته های ساخته شده، اندازه گیری شد و نتایج حاصل با استفاده از طرح آماری کاملا تصادفی و آزمون فاکتوریل مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج نشان داد که افزایش گرادیان رطوبت باعث بهبود مدول الاستیسیته تخته ها شده است و افزایش زمان پرس در گرادیان صفر درصد باعث کاهش یافتن مقاومت خمشی و مدول الاستیسیته گردیده است. در حالی که در گرادیان های رطوبت بالاتر، افزایش زمان پرس موجب بهبود این ویژگی ها گردیده است. از طرف دیگر مشاهده شد که رابطه معکوسی بین گرادیان رطوبت و مقاومت چسبندگی داخلی وجود دارد و افزایش زمان پرس موجب بهبود چسبندگی داخلی تخته ها شده است.نتایج حاصل از اندازه گیری واکشیدگی ضخامت تخته ها نشان داد که با افزوده شدن به گرادیان رطوبت، واکشیدگی ضخامت تخته ها نیز افزایش یافته است. ولی افزایش زمان پرس باعث کاهش و بهبود واکشیدگی ضخامت شده است و با افزایش یافتن گرادیان رطوبت، تاثیر افزایش زمان پرس در کاهش مقدار واکشیدگی ضخامت شدیدتر بوده است.

هدف از این بررسی استفاده از پلی اتیلن بازیافتی برای اصلاح ویژگیهای تخته خرده چوب بوده است. بنابر این با استفاده از 3 میزان مصرف چسب 10، 7 و 4 درصد و 3 میزان مصرف پلی اتیلن بازیافتی 5، 10 و 15 درصد (بر اساس وزن خشک خرده چوب) در لایه سطحی کیک خرده چوب اقدام به ساخت تخته خرده چوب گردید. نتایج نشان داد افزایش مقدار مصرف پلی اتیلن باعث بهبود مقاومت خمشی و مدول الاستیسیته تخته های ساخته شده می گردد. به طوری که مقاومت خمشی و مدول الاستیسیته تخته های ساخته شده با کاربرد 15 درصد پلی اتیلن نسبت به تخته های شاهد به ترتیب در حدود 59 و 53 درصد افزایش داشته است. همچنین واکشیدگی ضخامت تخته ها با افزایش مصرف پلی اتیلن بهبود یافته است و حداقل واکشیدگی ضخامت 2 ساعت در شرایط مصرف چسب 10 درصد و 15 درصد پلی اتیلن بازیافتی به دست آمده است که کمتر از 10 درصد تخته های شاهد می باشد. افزایش مقدار مصرف پلی اتیلن، جذب آب تخته ها را کاهش داده است و حداقل آن در تخته های دارای 15 درصد پلی اتیلن مشاهده گردید. به طوری که با مصرف 15 درصد پلی اتیلن تا حدود 58 درصد در جذب آب 2 ساعت آنها در مقایسه با تخته های شاهد کاهش دیده شد. به طور کلی می توان بیان داشت یکی از بهترین راهکارها برای کاهش ضایعات پلیمری و تولید محصولاتی با ارزش افزوده بالا، به کارگیری آنها در جهت بهبود ویژگیهای تخته خرده چوب می باشد.

هدف از این تحقیق، کاربرد ساقه ذرت دانه ای در تولید تخته خرده چوب بوده است. لذا از مخلوط ساقه ذرت و چوب صنوبر (P.nigra) با نسبتهای متفاوت شامل 100% و 0%، 75% و 25%، 50% و 50% و 25% و 75% به ترتیب برای ساقه ذرت و چوب صنوبر و با استفاده از دو دمای پرس 170 و 180 درجه سانتیگراد و دو میزان مصرف چسب 10 و 12 درصد (بر اساس وزن خشک خرده چوب)، اقدام به ساخت تخته خرده چوب گردید. نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که با افزایش دمای پرس از مقاومت خمشی و مدول الاستیسیته تخته ها کاسته شده است درحالی که با افزایش مصرف چسب، ویژگیهای خمشی تخته ها به نحو معنی داری بهبود یافته است. همچنین با افزوده شدن خرده چوب صنوبر به ترکیب چوبی، مقاومت خمشی و مدول الاستیسیته تخته ها افزایش یافته است، در شرایطی که از 50 و 75 درصد خرده چوب صنوبر استفاده شده است این ویژگیها حداکثر بوده است. همچنین افزایش دمای پرس و کاهش ذرات ساقه ذرت در ترکیب چوبی باعث بهبود چسبندگی داخلی تخته ها گردیده است. نتایج حاصل از اندازه گیری واکشیدگی ضخامت تخته ها نیز نشان داد که افزایش دمای پرس و میزان مصرف چسب در سطح معنی داری، مقدار واکشیدگی ضخامتی را کاهش داده است. درحالی که با کاهش ذرات ساقه ذرت در ترکیب چوبی، واکشیدگی ضخامتی تخته ها افزایش یافته است. بنابراین در یک نتیجه گیری کلی می توان بیان نمود که از ساقه ذرت در صورتی که بین 25 تا 50 درصد در ترکیب چوبی استفاده شود، با استفاده از دمای پرس 170 درجه سانتیگراد و میزان مصرف چسب 10 درصد، امکان تولید تخته هایی با ویژگیهای استاندارد وجود دارد.

در این پژوهش، رفتار یک خاک رسی آلوده به ماده هیدروکربنی آنتراسن و امکان بهسازی آن جهت بهبود خواص فیزیکی و مکانیکی، با افزودن سیمان، مورد مطالعه قرار گرفت. بدین منظور، نمونه های خاک طبیعی، خاک آلوده به آنتراسن، خاک-سیمان و خاک آلوده اختلاط یافته با سیمان در مقادیر (5، 10، 15و 20 درصد) سیمان تهیه شدند و بر روی آنها آزمایش مقاومت فشاری محصور نشده (USC) و حدود اتربرگ انجام شد. جهت انجام آزمایش مقاومت، از روش تراکم استاتیکی اقدام به ساخت نمونه ها شد و آزمایش روی نمونه های حاوی سیمان در زمان عمل آوری (3، 7، 14 و 28 روزه) صورت پذیرفت. نتایج نشان داد که افرودن آنتراسن، سبب افزایش حدود اتربرگ در خاک آلوده نسبت به خاک طبیعی می گردد. افزودن سیمان به خاک طبیعی و خاک آلوده به طور کلی حدود اتربرگ در نمونه-ها را کاهش می دهد. همچنین نتایج نشان داد آلودگی خاک به آنتراسن، کاهش مقاومت خاک آلوده نسبت به خاک طبیعی را در پی دارد. با افزودن سیمان به خاک آلوده، مقاومت آن افزایش می یابد؛ این افزایش مقاومت تابعی از درصد سیمان بکار رفته و زمان عمل آوری است. از طرف دیگر نتایج بدست آمده از مدول الاستیسیته خاک حاکی از افزایش شکنندگی خاک آلوده اختلاط یافته با سیمان است که با افزایش درصد سیمان بکار رفته و یا زمان عمل آوری، این شکنندگی بیشتر می گردد.

در پی کاهش شدید سطح جنگلهای تجارتی کشور، استفاده از گونه های سریع الرشد و کم توقع در مناطق مختلف کشور و حتی مناطق نیمه خشک، برای ایجاد جنگلهای دست کاشت و جبران کمبود چوب و کم کردن فشار به جنگلهای شمال مورد توجه قرار گرفت. پس از مطالعات بعمل آمده مشخص گردید که گونه E. intertexta در منطقه غربی استان فارس سازگار می باشد. لذا جهت شناسایی بهتر آن، خواص فیزیکی، شیمیایی و مکانیکی چوب این گونه به روش استانداردهای TAPPI و ASTM مورد بررسی قرار گرفت. در بررسیهای بعمل آمده مشخص گردید که به طور متوسط، چوب دورن گونه فوق دارای الیافی به طول 0.65 میلیمتر، قطر الیاف 14.37 میکرون، قطر حفره سلولی 3.97 میکرون و ضخامت دیواره سلولی 5.16 میکرون بوده است، در حالی که چوب برون این گونه دارای الیافی به طول 0.77 میلیمتر، قطر 16.16 میکرون، قطر حفره سلولی 4.1 میکرون، ضخامت دیواره سلولی 6.09 میکرون بود، و بطور کلی ضریب درهم رفتگی 46.41، ضریب مقاومت به پارگی 293.56% و ضریب انعطاف پذیری 26.52% می باشد.در گونه فوق، چوب درون دارای جرم مخصوص خشک 0.97 gr/cm3 و جرم مخصوص بحرانی 0.83 gr/cm3 و جرم مخصوص بحرانی 0.71 gr/cm3 دارای تخلخل 37.67% می باشد.در مطالعه خواص شیمیایی چوب درون این گونه میزان سلولز، لیگنین، مواد استخراجی، خاکستر به ترتیب 45.43، 28.85، 4.42 و 0.60 درصد و میزان مواد فوق در چوب برون به ترتیب 46.46، 27.55، 2.1 و 0.63 درصد است.در بررسیهای مکانیکی نیز مقاومت خمشی در حدود ماکزیم 98.84 MPa، مدول الاستیسیته 11410.08 MPa و مقاومت به فشار، موازی الیاف در حد ماکزیمم 58.26 MPa تعیین گردید.

در این بررسی استفاده از الیاف باگاس در ساخت تخته فیبر با دانسیته متوسط (MDF) با اعمال تیمار اصلاحی انیدریدی مورد مطالعه قرار گرفته است. جهت بررسی اثر شرایط استری شدن الیاف و پلیمریزاسیون چسب اوره - فرم آلدهید بر ویژگیهای فیزیکی و مکانیکی تخته فیبر با دانسیته متوسط از الباف باگاس استفاده گردید. مقاومتهای فیزیکی و مکانیکی الیاف باگاس با تغییرات اصلاحی الیاف باگاس (تیمار شده و بدون تیمار) و در سه دمای پرس مورد بررسی و تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل آماری نتایج در قالب طرح آزمایش فاکتوریل دو عامله بررسی شدند. نتایج نشان داده است که هنگام استفاده از الیاف باگاس با اعمال شرایط اصلاحی انیدریدی در دمای 190 درجه سانتیگراد میزان مقاومتهای خمشی و چسبندگی داخلی حداکثر و میزان واکشیدگی ضخامت و جذب آب پس از 2 و 24 ساعت غوطه وری در آب کاهش یافته است. همچنین اثر جذب رطوبت تحت شرایط زمان در تخته فیبر با دانسیته متوسط از الیاف اصلاح شده باگاس مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان داده است که تحت شرایط زمان میزان جذب رطوبت بصورت بخار در شرایط رطوبت نسبی 75% تا 120 ساعت از حداقل ممکنه برخوردار بوده است و با ادامه تیمار تا 216 ساعت میزان جذب بخار آب بصورت ثابت ادامه یافته است.

خواص مکانیکی چوب گونه راش در جنگلهای اسالم گیلان با رعایت استاندارد ASTM آیین نامه D143-83 در مورد نمونه های تهیه شده از دو ارتفاع 700 و 1200 متری در منطقه شفارود گیلان در دو حالت سبز و خشک (خشک شده در هوای آزاد) اندازه گیری شدند و برای تعیین تاثیر عوامل رطوبت، جهات جغرافیایی، ارتفاع تنه و ارتفاع رویشگاه، داده های حاصل از آزمایشها مختلف با استفاده از طرح فاکتوریل در غالب بولک های کاملا تصادفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و با استفاده از گروه بندی دانکن گروه بندی شدند.نتایج آزمایشها و تجزیه و تحلیل آماری نشان می دهند که خواص مکانیکی چوب راش تحت تاثیر ارتفاع رویشگاه بود، ولی این تاثیر در انواع آزمایشها یکسان نمی باشد و اثر جهات جغرافیایی و ارتفاع درخت بر خواص چوب قابل توجه نیست. مقایسه مقاومتهای بدست آمده با نتایج حاصل از آزمایشها در منطقه ویسر و راش امریکایی نشان دادند که راش منطقه شفارود با توجه به بالا بودن جرم ویژه نسبی از مقاومت مکانیکی بیشتری برخوردار است.